மந்திர சித்தி பெறுவது எப்படி

”மந்திர சித்தி பெறுவது எப்படி?”                        

Thank : https://blaufraustein.wordpress.com/ 

மந்திரங்களின் சக்தி அதை உருவேற்றுவதில் தான் இருக்கிறது. லட்சக்கணக்கான மந்திரங்களை ஆவ்ருத்தி செய்து நீண்ட காலப் போக்கில் சித்தி பெறுதல் என்பது இக்காலச் சூழ்நிலையில் சாத்தியமற்றதாக இருக்கிறது ஆகவே, நம் முன்னோர்கள் மந்திரங்கள் சித்தி அடைவதற்கு சுலபமான சிலவழிகளையும், தங்கள் அனுபவத்தின் மூலம் விளக்கினர்.

1. எந்த ஒரு மந்திரத்தையும் ஒரே நாளில் சித்தி செய்யலாம். வழிபடுவோரின் ஊக்கமும் தளரா முயற்சியும் இதற்குக் காரணமாகிறது. சுக்ல பக்ஷம், கிருஷ்ண பக்ஷம் ஆகிய இரண்டு பக்ஷங்களுக்கும் உரிய ஏதாவது ஒரு அஷ்டமி திதியிலோ அல்லது சதுர்த்தசி திதியிலோ சூரியோதயம் தொடங்கி மறுநாள் சூரியோதயம் வரை இடைவிடாது மந்திரத்தை ஜபிப்பதால் மந்திரம் சித்தியாகிறது.

உபாசகன் ஸர்வ ஸித்தீஸ்வரன் ஆகிறான். அதாவது எல்லா ஸித்திகளுக்கும் தலைவன் ஆகிறான். இப்படி ஒரே நாளில், அதாவது 60 நாழிகை நேரத்தில் மந்திர ஸித்தி அடைவதற்கான முயற்சியில் ஈடுபடுபவர் சில ஜபங்களுக்கு உள்ளத்தில் இடம் கொடுக்க உறுதியுள்ளவராக இருக்க வேண்டும். வேறு பல சாஸ்திரங்களிலும் ஆசார முறைகளிலும் கொள்ளப்படும் பிரமாணங்களை செவியில் வாங்கிக் கொண்டு குழப்பமடையக் கூடாது. அறுபது நாழிகை நேரமும் எல்லாக் கர்மங்களும் தான் ஜபிக்கும் ஒரு மந்திரத்தினாலேயே ஆகிறது என்ற நிச்சயம் உடையவராக உபாசகன் இருக்க வேண்டும்.

2. ஒரு மாதத்தில் மந்திர ஸித்தி அடையலாம். ஒரு கிருஷ்ணாஷ்டமி தொடங்கி அடுத்த கிருஷ்ணாஷ்டமி முடிய. நாள் ஒன்றுக்கு 108 முறை நியமத்துடன் ஜபம் செய்வதால் மந்திர ஸித்தி உண்டாகிறது. ஆனால் இங்கு கவனிக்க வேண்டியது ஒன்று மந்திரத்திற்கு முன்னும் பின்னும் மாத்ருகா அக்ஷரங்கள் 51 ஐ ஏறு வரிசையிலும் இறங்கு வரிசையிலும் அமைத்து ஜபம் செய்ய வேண்டும்.

இப்படி மாத்ருகா ஸம்புடிதமாக மந்திரத்தை நாளொன்றுக்கு 108 தடவையாக ஒரு மாதம் ஜபம் செய்ய வேண்டும். கிருஷ்ணாஷ்டமி போல கிருஷ்ண சதுர்தசீ சுக்ல அஷ்டமி, சுக்லி சதுர்தசீ திதிகளும் இந்த ஜப முறைக்கு ஏற்றவையே.

3. மாத்ருகா ஸம்புடீகரணமில்லாமல் ஒரு மாதத்தில் மந்திர ஸித்தியை விரும்புகிறவர், இந்த குறிப்பிட்ட திதிகளில் தொடங்கி குறிப்பிட்ட அடுத்த திதிகளில் முடியுமாறு நாள் ஒன்றுக்கு 1008 முறை மூலமந்திரத்தை மட்டும் ஜபம் செய்தால் வெற்றியடையவது நிச்சயம்.

4. மாத்ருகா அக்ஷரங்களில் ‘பூதலிபி வரிசை’ என்று ஒரு முறை உள்ளது. அவ்வரிசைப்படி மூல மந்திரத்திற்கு முன்னும் பின்னும் ஒவ்வொரு எழுத்தைக்கூட்டி நாள் ஒன்றுக்கு 1008 முறை ஜபம் செய்தால் மந்திர ஸித்தி நிச்சயம்.

5. ரிக்வேதப்ராதி சாக்யத்தில் 63 எழுத்துகள் கொண்ட ஒரு அரிச்சுவடி இருக்கிறது. அதிலுள்ள 63 எழுத்துகளை ஏறு இறங்கு வரிசைகளில் மந்திரத்தின் முன்னும் பின்னும் முறையே கூட்டி நாள் ஒன்றுக்கு 108 முறை மூலமந்திரம் செய்வதாலும் மந்திர ஸித்தி நிச்சயம்.

6. கிருஷ்ணாஷ்டமி தொடங்கி கிருஷ்ண சதுர்த்தசீ வரை உள்ள ஏழே நாட்களில் மொத்தம் கூட்டி 40,000 எண்ணிக்கை வரும்படி மந்திர ஜபம் செய்ய வேண்டும். இந்த ஏழு நாள் ஜபமுறையில் தசாம்சக் கணக்கில் ஹோமம் முதலானவைகளும் செய்ய வேண்டும். இந்த ஜபம் நாள் ஒன்றுக்கு 5714 ஆகும். கடைசி நாள் 5716 ஆகும். அந்தந்த நாளில் ஹோமம் தசாம்ச கணக்கில் செய்ய வேண்டும்.

7. சூர்ய சந்திர கிரஹண காலம் பூராவும் ஒரு மந்திரத்தை ஜபம் செய்வதால் அம்மந்திரம் ஸித்தியாகிறது.

8. ஒவ்வொரு இரவு (இரவு முழுவதும்) சர்வ உபசாரங்களுடன் மூன்று முறை நவாவரண பூஜையை ஒரு மாத காலம் செய்வதால் மந்திர ஸித்தி ஏற்படுகிறது.

9. மாத்ருகா அக்ஷரங்கள் ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒவ்வொரு மூலிகையாக பிரபஞ்சசாரம் கூறுகிறது. தான் ஸித்தி செய்ய வேண்டிய மந்திரத்தில் உள்ள எழுத்துக்களுக்குரிய மூலிகைகளை எல்லாம் கூட்டிப் பொடி செய்து குளிகைகளாகச் செய்து கொண்டு அவற்றை ஜபம் செய்யும் போது வாயில் அடக்கிக் கொண்டிருப்பதால் மந்திரம் எளிதில் ஸித்தியாகிறது.

10. மகாபாதுகையை தனது ஸகஸ்ரார சக்ரத்தில் தியானம் பண்ணுவதால் மந்திரம் ஸித்தியாகிறது. மஹாபாதுகைக்குள் மந்திரம் அடக்கியிருப்பதாலும் மஹாபாதுகைக்கு மேம்பட்ட வேறு மந்திரமே இல்லாததாலும் மகா பாதுகா தியானத்தால் அடைய முடியாதது ஒன்றுமில்லை.

11. ஆத்ம ஸ்வரூபத்தைப் பற்றி பரோக்ஷ ஞானம் த்ருடமாகக் கைவரப்பெற்றவன். மந்திரத்திற்கு முந்தியும், பிந்தியும் சிவோஹம் என்ற பாவனையுடன் மந்திர ஜபம் செய்வதால் மந்திரம் எளிதில் ஸித்தியாகிறது.

12. ‘அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி’ அல்லது ‘ஈம்’ என்ற பரா காமகலா அக்ஷரத்தையோ முன்னும் பின்னும் மந்திரத்தில் கூட்டி ஜபம் செய்வதால் ஸகல ஸித்திகளும் கிடைக்கின்றன.

ஜபத்திற்குரிய இடங்கள் ஜபம் எங்கு எப்படிச் செய்யவேண்டும் என்று கீதையில் 6 வது அத்தியாயத்தில் 11- 13 ஸ்லோகங்களில் கூறப்பட்டுள்ளது.

சுத்தமான இடத்தில் தர்ப்பாசனத்தில் அல்லது மான்தோல் அல்லது வஸ்திரம் இவை மீது அமர்ந்து மனதை ஒரு முகப்படுத்தி இந்திரியங்களின் செயல்களை அடக்கி நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து மூக்கின் நுனியைப் பார்த்த வண்ணம் ஜபம் செய்யவேண்டும்.

பூஜை அறை, பசுக்கொட்டில், நதிதீரம், கடற்கரை, ஆசிரமம், ஆலயம், தீபமுகம் இவைகள் ஜபம் செய்ய சிறந்த இடம் கிழக்கு நோக்கி ஜபம் செய்தால் வியாதி நீங்கும். தெற்கு நோக்கி ஜபம் செய்தால் வசியம் சித்திக்கும். அக்னி மூலை (தென்கிழக்கு) நோக்கி ஜபம் செய்தால் கடன் தீரும். மேற்கு நோக்கி ஜபம் செய்தால் பகை தீரும். ஈசானமாகிய வடகிழக்கு நோக்கி ஜபம் செய்தால் மோக்ஷம் சித்திக்கும். கிழக்கும், வடக்கும், நிஷ்காமியமானது.

சுகாஸனம் இருந்து ஜபம் செய்வது கிருஹஸ்தர்களுக்கு ஏற்றது, பத்ராஸனம், முக்தாஸனம், மயூராஸனம், ஸித்தாஸனம், பத்மாஸனம், ஸ்வஸ்திகாஸனம், வீராஸனம், கோமுகாஸனம், சுகாஸனம் என்ற ஒன்பது நிலைகளிலிருந்தும் ஜபம் செய்யலாம். பழக்கப் படாதவர்கள் கஷ்டமான ஆசனங்களைத் தவிர்ப்பது நல்லது.

கருங்கல் மீதிருந்து ஜபம் செய்தால் வியாதி; வெறும் தரையில் ஜபம் செய்தால் துக்கம்; மான் தோல் மீது ஜபம் செய்தால் ஞானம்; புலித்தோல் மீது ஜபம்செய்தால் மோக்ஷம்; வஸ்திரம் ஆஸனம் மீது ஜபம் செய்தால் வியாதி நிவர்த்தி, (வெள்ளை வஸ்திரம் சாந்தி; சிவப்பு வஸ்திரம் வசியம்) கம்பளம் மீது ஜபம் செய்தால் சகல சௌக்யம் உண்டாகும்.

இந்த முறைகள் யாவும் மந்த்ரோத்கீலனம், சாபவிமோசனம், சஞ்சீவனம் முதலியன செய்யப்பட்ட மந்திரங்களுக்கே பொருந்தும்!

See more : https://kuurmai.blogspot.com/2013/07/blog-post_26.html

https://kuurmai.blogspot.com/2013/07/part-02.html

 https://kuurmai.blogspot.com/2013/08/part-3.html

மந்திரம், மாயவித்தை சில அடிப்படைகள்

 Thank to fb : Srmhss Chennai‎Use ful tips 1

மந்திரம், மாயவித்தை சில அடிப்படைகள்  சில அடிப்படைகள்

This is Information only .. not try this with out GURU .....

அஸ்டகர்மம்

மாந்திரீக சக்தி மூலம் நாம்
1.வசியம்
2. மோகனம்
3. ஆகர்சணம்
4. தம்பனம்
5. பேதனம்
6. வித்வேசணம்
7. உச்சாடனம்
8. மாரணம் என்ற எட்டு வித (அஸ்டகர்மம்.) செயல்களையும் செய்யலாம்.

மந்திரங்கள்

வசியம் - ஓம் யநமசிவ அரிஓம் ஐயும் கிலியும் சுவாகா.
இது மற்றவர்களைத் தன் வசப்படுத்தல்.

மோகனம் - ஓம் மசிவயந கிலியும் சவ்வும் ஸ்ரீயும் சுவாகா.
இது பிறரை தன்மீது மோகம் கொள்ளச் செய்தல்.

தம்பனம் - ஓம் நமசிவய ஐயும் கிலியும் சவ்வும் சுவாகா.
இது எந்த வொரு இயக்கத்தையும் அப்படியே ஸ்தம்பிக்கச் செய்வது.

உச்சாடனம் - ஓம் வயநமசி ஸ்ரீயும் அரிஓம் ஐயும் சுவாகா.
இது தீய சக்திகள் அனைத்தையும் தன் இடம் விட்டு விரட்டுவதாகும்.

ஆக்ருசணம் - ஓம் வசிமநய ஸ்ரீயும் சவ்வும் கிலியும் சுவாகா.
இது துர் தேவதைகளை தன்முன் பணிய வைப்பது.

பேதனம் - ஓம் யவசிமந அரிஓம் ஸ்ரீயும் சவ்வும் சுவாகா.
இது சுயநினைவற்றுப் பேதலித்துப் போகச் செய்வது.

வித்துவேடணம் - ஓம் நமசிவய ஐயும் கிலியும் ஸ்ரீயும் சுவாகா.
இது ஒருவருக்கொருவர் பகையை உண்டாக்கிப் பிரிப்பது.

மாரணம் - ஓம் சிவயநம சவ்வும் ஸ்ரீயும் அரிஓம் சுவாகா.
இது உயிர்கள் அனைத்திற்கும் கேடு விளைவிப்பது.

மாந்திரீகத்தின் அடடமா சித்திகளையும் பெற விரும்புபவர்கள் அவற்றை செய்யும்போது அமரும் ஆசனம் எந்த மரத்தின் பலகையால் அமைந்திருப்பது சிறப்பானதாக இருக்கும் என்று புலிப்பாணிச்சித்தர் பின் வருமாறு குறிப்பிடுகிறார்.

பலா பலகை - தம்பனம்
மாம் பலகை - மோகம்
வில்வம் - வசியம்
பேய்த்தேத்தான் - பேதனம்
எட்டிப்பலகை - வித்துவேடணம்
அத்திப்பலகை - மாரணம்
வெண்நாவல் - ஆக்ருசணம்
வெப்பாலை - உச்சாடனம்.

இதே வகையில் மாந்திரீகத்தின் அஸ்டமா சித்திகளையும் பெற விரும்புபவர்கள் அவற்றை செய்யும் போது பூஜைக்கு பயன் படுத்த வேண்டிய மலர்களைப் பற்றி புலிப்பாணிச்சித்தர் பின் வருமாறு வகைப்படுத்துகிறார்.

மல்லிகை - வசியம்
முல்லை - மோகனம்
தும்பை - உச்சாடனம்
அரளி - ஆக்ருசணம்
காக்கனமலர் - வித்துவேடணம்
ஊமத்தம் - பேதனம்
கடலைமலர் - மாரணம்
தாமரை - தம்பனம்

இறுதியாக மாந்திரீக பயிற்சியின் போது அதனை செய்பவர்கள் அணிவதுடன் செய்யும் மூலங்களை அலங்கரிக்க வேண்டிய ஆடை வகைகளைப் பற்றி இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார் புலிப்பாணிச்சித்தர்.

செம்பட்டு - வசியம்
மஞ்சள் பட்டு - மோகனம்
பச்சைப்பட்டு - தம்பனம்
வெள்ளைப் பட்டு - பேதனம்
கழுதைவண்ணப்பட்டு - வித்துவேடணம்
பஞ்சவர்ணபட்டு - உச்சாடனம்
ஆந்தைவண்ணப்பட்டு - ஆக்ருசணம்
கருப்பு வண்ணப்பட்டு - மாரணம்.

சித்தர்கள் அருளிய மாந்திரிகத்தின் எட்டு நிலைகளைப் பற்றியும்,
அதன் மூல மந்திரங்களைப் பற்றியும்,
அந்த மந்திர உபாசனைகளை துவங்கிட வேண்டிய நாள் பற்றியும் முந்தைய பதிவில் பார்த்தோம்.

அந்த வரிசையில் இன்றைய பதிவில் இந்த பயிற்சிகளை மேற்கொள்ளும் போது அமர வேண்டிய திசை, உடலில் அணிய வேண்டிய மாலைகள், செபிப்பதற்கு பயன்படுத்த வேண்டிய மாலைகள் பற்றி இன்றைய பதிவில் காண்போம்.

கிழக்கு - இந்திரன் - தம்பனம்
தென்கிழக்கு - அக்கினி - மோகனம்
தெற்கு - எமன் - மாரணம்
தென்மேற்கு - நிருதி - உச்சாடனம்
மேற்கு - வருணன் - ஆக்ருசணம்
வடமேற்கு - வாயுதேவன் - வித்வேடணம்
வடக்கு - குபேரன் - பேதனம்
வடகிழக்கு - ஈசன் - வசியம்

இதைப் போலவே மாந்திரீகத்தின் அஸ்டமா சித்திகளையும் பெற விரும்புபவர்கள் அவற்றை செய்யும்போது அணிய வேணிய மாலைகளையே ஜெபம் செய்யும் போது பயப்படுத்த வேண்டும்.
மாந்திரிக நிலைகளுக்கு ஏற்ப இவை மாறுபடும் என்றும் அது பற்றிய தகவல்களை புலிபாணி சித்தர் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார்.

உருத்திராட்சம் - வசியமாகும்
மிளகுமணி - மோகனந்தான்
துளசிமணி - உச்சாடனம்
தாமரைமணி - தம்பனம்
நாகமணி - மாரணம்
சங்குமணி - ஆக்ருசணம்
எட்டிமணி - வித்துவேடணம்
வெண்முத்து - பேதனம்

இப்படி பெறப்பட்ட இந்த மூல மந்திரங்களை குறிப்பிட்ட நாளில்தான் உச்சாடனம் செய்திட துவங்க வேண்டுமாம். இதைப் பற்றி புலிப்பாணி சித்தர் பின்வருமாறு கூறுகிறார்.

ஞாயிறு - வசியம் மற்றும் பேதனம்

திங்கள் - தம்பனம்

செவ்வாய் - மோகனம்

புதன் - மாரணம்

வியாழன் - உச்சாடனம்

வெள்ளி - ஆக்ருசணம்

சனி - வித்துவேடணம்

மந்திர உச்சாடணம் செய்வதற்க முன்னர் வினாயகரை முறைப்படி வழிபாடு செய்து எந்த தடங்களும் இல்லாமல் எடுத்த செயல் வெற்றிகரமாக முடிய அருள் புரிய வேண்டும் என்று வேண்டிக் கொண்டு பின்னர் தான் மந்திர உச்சாடண வழிபாடடினை ஆரம்பிக்க வேண்டும்.

முதலில் மந்திரத்திற்குரிய தேவதையிற்கு மலர், தூப, தீப, நைவேத்திய ஆராதனை செய்த பின்னர் மந்திரங்களை உருக் கொடுக்க ஆரம்பிக்க வேண்டும். உரிய எண்ணிக்கை உருக் கொடுத்த பின்னர் கற்பூர ஆரத்தி காட்டி பூசையினை நிறைவு செய்ய வேண்டும். உருக் கொடுக்கும் எண்ணிக்கையை மனதில் நிறுத்திக் கொள்ள கை விரல்களின் கணுக்களை கொண்டு கணிக்கலாம் அல்லது உரிய ஜெப மாலையை உபயோகிக்கலாம். ஜெப மாலைகள் மந்திரத்தின் தன்மைக்கேற்ப ருத்திராட்சம், ஸ்படிகம், மிளகு, தாமரைக் கொட்டை, துளசி என மாறுபடும். ஜெப மாலையின் மணியின் எண்ணிக்கை 108 உடையதாக இருக்க வேண்டும்.

மந்திரம் என்பது மனதை ஒருமுகப்படுத்தும் ஒரு சாதனமாகும். மந்திரங்கள் நம் எண்ணங்களை வலுப்படுத்தி, ஆற்றலை வளர்த்து, மனச் சஞ்சலத்தைக் குறைத்து, மனதை அமைதிப் படுத்தி நம்மிடத்து நல்ல எண்ணங்களை வளர்க்கும் ஆற்றல்பெற்றவை. மந்திரங்களை அமைதியான சூழ்நிலையில், {உடல், மனம், ஆன்மா} மூன்றையும் அந்த மந்திரத்தில் அந்த மந்திரத்திற்கு உரிய தெய்வத்தில், அல்லது தேவதையில் நிலைநிறுத்தி உரிய ஆசனத்தில் (பத்மாசனம், சுகாசனம் போன்ற) அமர்ந்து உரிய பூசைகளைச் செய்து உச்சரிக்க வேண்டும். மந்திரங்களை உச்சரிக்கும் போது உரிய விரிப்பில் (, உரிய மரப்பலகைகள், பட்டுத் துணி, தர்ப்பை, வெள்ளை வஸ்த்திரம்) அமர்ந்து உச்சரிக்க வேண்டும். கண்டிப்பாக வெறும் தரையில் அமர்ந்து மந்திர உச்சாடணம் செய்யக் கூடாது.

This is Information only .. not try this with out GURU .....

Maha Periyava 123rd Jayanthi vizha @ Thapovanam, Govindapuram on 21st & 22nd May 2016

Namaskaram to all Devotees,

the Maha Periyavaa 123^rd Jayanthi pathirikai to be held at our Thapovanam, Govindapuram on 21^st & 22^nd May 2016. Requesting all the Devotees to attend th Periyavaa Jayanthi and get blessed. 

In case you wish to donate, please  fill in the attached details along with the transaction details and send to srimahaswamy@gmail.com and tsrajanganesh@gmail.com. This will help  send the prasadam/receipt and also to update our database for future correspondence.

பெரியபுராணம்: இளைஞர் வாழ்வியலுக்கான ஒரு சமுதாயக் காவியம் 

January 18, 2011

- நீர்வை. தி.மயூரகிரி சர்மா 

இளமைக்கே உரிய பண்புகள் பொருந்திய இளைஞரான சுந்தரரை பாட்டுடைத்தலைவனாகக் கொண்டது பெரியபுராணம். இப்புராணத்தில் அரைப்பாகம் இன்னொரு இளைஞரான ஞானசம்பந்தர் பற்றிச் சொல்கிறது. இளைஞனான அநபாயனின் இளமைத் தாக்கத்திற்கு இன்னொரு பரிணாமம் தருவதற்காக இளைமை உள்ளம் பூண்ட சேக்கிழார் ஆக்கித்தந்ததே பெரியபுராணம். பெரியபுராணம் என்பது அன்புநூல்; பக்திநூல். அது காட்டும் அன்பு உண்மையன்பு. திருவள்ளுவனார்,

அன்போடியைந்த வழக்கென்பர் ஆருயிர்க்கும்
என்போடு இயைந்த தொடர்பு

என்று அன்பைப் பற்றிக் கூறுவார். உடலுக்கும் உயிருக்கும் இடையில் வந்த உறவே அன்பின் வழியில் உண்டானதுதான் என்று இக்குறளில் வள்ளுவர் காட்டுவார். யாருக்கு அன்பில்லை? எந்த ஒரு கெட்டவனும் தன்னைச் சார்ந்த ஒரு சிலரிடமேனும் அன்புடையவனாகவே இருக்கிறான். எந்தப் பிராணிகளிடம் அன்பில்லை? எங்கும் அன்பிருக்கிறது. அந்த அன்பையே இறைவனாகக் கண்டார்கள் இந்துக்கள். அன்பின் நிறையுருவமான இறைவனைச் சிவமாகக் கண்டார்கள் சைவர்கள். (அன்பும் சிவமும் இரண்டென்பர் அறிவிலார்- திருமந்திரம்) அந்த அன்பின் நிறையுருவமாய இறைவனை அன்பினால் ஆராதித்த அறுபத்து மூன்று பேர்களின் வரலாற்றை எடுத்து ஓர் அன்புக் காவியம் உருவானது. அதுவே பெரியபுராணம். இப்புராணத்தில் பேசப்பெறும் அறுபத்துமூவர் பெருமக்களும் அன்பின்வழி நின்றவர்கள். அந்த அன்பு கனிந்து, முற்றிப் பழுத்து, பக்தி அன்பாகப் பரிணமித்திருக்கிறது.

இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் தசாப்தம் பிறந்திருக்கிறது. இயற்கையாகவும் செயற்கையாகவும் ஏற்பட்ட அவலங்கள் கடந்த காலத்தில் நம்மை நிலைகுலைவுக்கு உள்ளாக்கி விட்டன. ஆகவே, சமயங்கள் காட்டும் வாழ்வியலைச் சரியாக அறிந்து, புரிந்து, அதன் வழியில் அமைதியைத் தேட வேண்டியவர்களாக இருக்கிறோம்.

இந்த நிலையில் நமது வாழ்வியலைப் புதுப்பித்துக் கொள்ளவும் நம் பண்பாட்டைப் புரிந்து கொண்டு வாழ்வைச் செம்மையான வழியில் வழிநடாத்தவும் பெரியபுராணம் என்ற நூல் ஒரு வழித்துணையாக அமைய வல்லது. முக்கியமாக, பல்வேறு இளைஞர்களதும் இளமை உள்ளங் கொண்டவர்களதும் கதைகளைச் சொல்வதால் இந்நூல் இளைஞர்களின் நூல்.

இளைமைக்காலத்தில் ஏற்பட்ட சோதனைகளைச் சாதனைகளாக மாற்றுவதை அடியவர்களின் வாழ்வில் காண முடிகின்றது. ஞானசம்பந்தப் பெருமானின் இளமை, துணிந்து நின்று சமணத்தை எதிர்த்து சைவத்தை பாண்டிய நாட்டில் தாபிக்கிறது.

மானினேர்விழி மாதராய் வழு திக்கு மாபெருந்தேவி கேள்
பானல் வாயொடு பாலனீங்கிவன் என்று நீ பரிவெய்திடேல்
ஆனைமாமலையாதியாய இடங்களில் பல அல்லல் சேர்
ஈனர்கட்கெளியேன் அல்லேன் திருவாலவாய் அரன் நிற்கவே

என்று அந்த அச்சமில் இளமை பாடுகிறது. அஞ்சுகிற அப்பருக்கு கோளறுபதிகம் பாடிக் காட்டி அச்சம் எனக்கில்லை என்று கூறுகிறது. ஜோதிடமும் கிரகசாரமும் சிவன் அருள் பெற்ற இளைஞனை ஒன்றும் செய்யாது என்று துணிவுற நவில்கிறது.

சுந்தரரின் இளமை- கேட்டதை உடனே இறைவன் கொடுக்க வேண்டும் என்று கேட்கிறது. கேட்டதைக் கொடுக்காத இடத்து, ‘நீர் வாழ்ந்து போதீரே’ என்று தயங்காமல் நிந்தாஸ்துதி பாடுகிறது. பித்தாப்பிறை சூடி என்று அது பரம்பொருளைப் பற்றியே பேசுகிறது. பெண் மீது கொண்ட காதலும் அதற்கிடையில் ஏற்பட்ட பேதைமைமிக்க ஊடலையும் நீக்க, அந்தப் பரமனையே தன் மானிடக் காதலியிடம் தூதனுப்புகிறது அந்த சுந்தரரின் இளமை. வியாசசர்மனின் இளமை அவனை சண்டேஸ்வரனாக்கி சிவபூஜா பலனைக் கொடுக்க வல்ல உயர்வுடையவனாக்கிற்று. இப்படியெல்லாம் இளமையின் ஒருபக்கத்தைப் பேசியவர் இளமையினால் விளைந்த சவால்களையும் பேசுகிறார்.

இயற்கையின் இளமையும் இளமைமிக்க அவர்தம் மனையாளின் அழகும் ஒரு சவாலை அவருக்குத் தந்து நாயன்மார்களுள் இடமும் தருகிறது. திருநீலகண்டர் என்பார் தம் இளமைக் காலத்தில் உண்டான காமத்தால் விலைமகளின் இன்பம் நாடிச் சென்று அதனால் ஏற்பட்ட பிணக்கால் வாழ்நாள் முழுதும் எந்தப் பெண்ணையும் மனதாலும் தீண்டா விரதம் நோற்று உயர்ந்தார்.

காரைக்கால் அம்மையோ, தன் கணவனே தன்னைக் கண்டு அஞ்சி, ‘இவள் தெய்வப்பெண்’ என்று வணங்கித் தொழுவதைக் கண்டு பொறுக்காமல், இளமையைத் துறக்கிறார். அந்த பெண்ணாகிய புனிதவதி தன் இளம் உடம்பை உதறிப் பேய்வடிவம் பெற்றுக் கொண்டு இறைவனாலேயே ‘அம்மையே’ என்று அழைக்கப்படுகிறார். தமிழில் பக்தி இலக்கியத்திற்கு வித்திட்டு பக்தி எனும் பெரும் பயிர் செழிக்க வழிசெய்கிறார். இப்படியாக புராணங்களில்- இளைமைக்கான, இளைஞர்களுக்கான புராணமாக பெரியபுராணம் நம் முன்னே காண்கிறோம். இப்புதிய பார்வையுடன் பெரியபுராணத்துள் பயணிப்போம்.
பெருமை மிக்க பெரியபுராணத்தின் உள்ளடக்கம்-

பெரியபுராணம் தமிழகத்துப் புராணம். தென்னகப் புராணம். ஏறத்தாழ ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் உருவெடுத்த இந்தப் புராணம் வெறும் சமயக்கதையல்ல.. தமிழர்களின் வாழ்வியலைப் பறைசாற்றும் அற்புதக்கதை. சோழப்பேரரசு துங்கபத்ரா நதியிலிருந்து கன்னியாகுமரிக்கு அப்பால் ஈழமண்டலம் வரை பரவியிருந்த காலத்தில் பெரியபுராணம் உருவெடுத்தது. இச்சோழர்களில் அநபாயச் சோழன் காலத்தில் இப்புராணம் உருவானது.

அக்காலத்திலும் சமணம் செல்வாக்குப் பெற்று விளங்கியது. அக்காலத்தில் புகழ் பெற்று விளங்கிய சமணமுனிவர் திருத்தக்க தேவர். தமிழின் ஐம்பெருங்காப்பியங்களான சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, சிந்தாமணி, குண்டலகேசி, வளையாபதி என்பவற்றுள் சிந்தாமணி என்ற சீவகசிந்தாமணி என்ற காவியத்தை இவரே இயற்றினார். காமச்சுவை நிறைந்த இக்காவியத்தில் சீவகன் என்ற அரசனின் வரலாறு பேசப்படுகிறது. இக்காவியமே பெரியபுராணத்தின் எழுச்சிக்கு ஆதாரமாக விளங்கியது என்பர்.

அதாவது அநபாயச்சோழனின் மந்திரியாக விளங்கியவர் சேக்கிழார். குன்றத்தூர் என்ற தமிழகத்துக் கிராமத்தில் உழுதுண்டு வாழும் உயரிய குலத்தில் பிறந்தவர் அருண்மொழித்தேவர் என்ற சேக்கிழார். அரசன் இவரது திறனையும் அறிவையும் செயற்திறனையும் கண்டு மந்திரிப்பதவி தந்து சிறப்பித்து அவருக்கு ‘உத்தமசோழப் பல்லவராயர்’ என்ற விருதும் கொடுத்திருந்தான். இவ்வாறாக, அநபாயச் சோழனின் மந்திரியாக இவர் பதவி வகித்து வந்த காலத்தில் அநபாயன் சீவகசிந்தாமணியில் ஆழ்ந்து போயிருந்தான். அந்நூலும் உண்மையிலேயே தமிழ்ச்சுவை நிறைந்தது. மிகவும் இலக்கியச்சுவையுடையது. ஆனால் தன் கடமைகளை எல்லாம் விட்டுவிட்டு காமச்சுவை நிறைந்துள்ள ஒரு சமணகாவியத்தில் நாட்டரசன் மூழ்கியிருப்பதை சேக்கிழார் விரும்பவில்லை. எனவே, மந்திரிக்கான உரிமையுடனும் நட்புரிமையுடனும் உரிய வேளையில் தட்டிக்கேட்டு திருத்தவேண்டிய நிலைக்கு ஆளானார் சேக்கிழார்.

இடிப்பாரை இல்லாத ஏமரா மன்னன்
கெடுப்பார் இலானும் கெடும் (-திருகுறள்)

அரசனின் மதிமயக்கத்தைத் தீர்ப்பதற்காக சேக்கிழார் பெருமான் முயன்றார். சுந்தரமூர்த்திசுவாமிகள் அருளிச் செய்த திருத்தொண்டர் தொகையையும் அதன் பின் நம்பியாண்டார் நம்பி அடிகள் அருளிச் செய்த திருத்தொண்டர் திருவந்தாதியையும் முன்னிட்டுக் கொண்டு, தான் அறிந்த வகையில் மிகச்சிறப்பாக, அரசன் வியந்துபோய் பரமசைவனாக மாறும் வண்ணம், அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்களின் கதைகளை அவனுக்கு ஓதினார்.

கேட்டவன் வியந்தான். ‘ஆஹா.. இத்தனை அருமையான உண்மைச் சம்பவங்கள் நம் சைவத்தில் உண்டாகில் எவ்வளவு ஆச்சரியம்!’ என்று மனப்பூரிப்பு எய்தினான். அவனது வேண்டுகோளை ஏற்று சேக்கிழார் அவனுக்குச் சொன்ன கதைகளை இன்னும் விரிவாகவும், ஆய்வியல் ரீதியாகவும், சிதம்பரத்தலத்தில் உறைந்து எழுதிய பக்திக்காவியமே பெரியபுராணம்.

பெரியபுராணம் பாடிய சேக்கிழாரின் வரலாற்றைக் கூட உமாபதி சிவாச்சார்யார் என்ற குரவர் ‘சேக்கிழார் புராணம்’ என்று பாடி வைத்திருக்கிறார். இதன் மூலம் நாம் அவரது வரலாற்றைத் தெளிவாக அறியக்கூடியதாக இருக்கிறது. பெரியபுராணம் இருபெருங் காண்டங்களை உடையது. புதின்மூன்று சருக்கங்கள் கொண்டது. 4,253 பாடல்களால் பாடப்பெற்றது. தொழில்நிலையில் கண்ணப்பர் என்ற வேடுவத் தொழிலாளருக்கும் ஆனாயர் என்ற மாடு மேய்ப்பவருக்கும் திருக்குறிப்புத்தொண்டர் என்ற உடை துவைக்கும் தொழிலாளிக்கும், அதிபத்தர் என்ற மீனவத் தொழிலாளிக்கும் பாணரான நீலகண்டயாழ்ப்பாணருக்கும் பறையர் என்ற ஒடுக்கப்பட்ட வகுப்பில் பிறந்த நந்தனாருக்கும் நாயனார்கள் பட்டியலில் இடம்கொடுத்து உயர்வு தந்தது பெரியபுராணம். பெரியபுராணம் பேசும் நாயன்மார்களில் பிறப்பு நிலையில் அரசரும் அந்தணரும் பன்னிருவர். வேளாளர் பதின்மூவர். ஆதிசைவர் நால்வர். வணிகர் அறுவர். ஆனாலும் யாவரும் சிவனடியார்கள். இவர்களுள் பேதமில்லை என்பதே பெரியபுராணம் சொல்லும் பெரிய செய்தி.

சேக்கிழார் தமது பெரியபுராணத்தைப் பாட திருத்தொண்டர் தொகையை முதல்நூலாகவும் திருத்தொண்டர் திருவந்தாதியை வழிநூலாகவும் கொண்டார் எனவும் கொள்வர்.
சேக்கிழார் காலம்

சேக்கிழார் நாயன்மார்கள் வரலாற்றைப் பாடியிருப்பதால் அவர் அவர்களின் காலத்திற்குப் பிற்பட்டவர். அதிலும் இராஜராஜசோழன் காலத்தில் வாழ்ந்த நம்பியாண்டார் நம்பியடிகள் பாடிய திருத்தொண்டர் திருவந்தாதியை வழிநூலாகக் கொண்டவர். எனவே, இராஜராஜசோழன் காலத்திற்குப் பிற்பட்டவர். ஆனால் சந்தனாச்சார்யார்களுள் ஒருவரான உமாபதி சிவாச்சார்யார் சேக்கிழாரைப் பாராட்டி அவருக்கே ஒரு புராணம் எழுதியிருப்பதால் அவர் காலத்திற்கு முற்பட்டவர்.

ஆகவே, பெரியளவில் இவ்விடயம் தொடர்பில் சர்ச்சைப்படுவதற்கில்லை. இவர் காலத்தில் சோழப்பேரரசு சிறப்புற்று விளங்கியது என்பதையும் நம்மால் நன்கு அறியமுடிகிறது. அதிலும் சேக்கிழாரே தமது புராணத்தில், தம் கால மன்னன் குலோத்துங்கன் என்று கூறியிருக்கிறார்.

‘சென்னிய பயன் குலொத்தங்க சோழன் தில்லைத் திருவெல்லை
பொன்னின் மயமாக்கிய வளவர் போரென்றும் புவி காக்கும்
மன்னர் பெருமான் அநபாயர்..’ (– சண்டேஸ்வரநாயனார் புராணம்)

ஆனால் பிரச்சினை என்ன என்றால் வரலாற்றில் மூன்று குலோத்துங்கன்கள் இருந்திருக்கிறார்கள்.

எனினும், சேக்கிழாரே தமது காவியத்தில் தம் காலத்துக் குலோத்துங்கனுக்கு இரண்டு சிறப்பாதாரங்கள் தருகிறார். அதாவது அவனுக்கு அநபாயன் என்ற சிறப்புப் பெயரே பெரிதும் வழங்கி வந்திருக்கிறது. மேலும் அவன் தில்லைச் சிற்றம்பலத்திற்குப் பொன் வேய்ந்திருக்கிறான்.

இவ்வாறான தரவுகளை வைத்துப் பார்க்கும் இடத்து சேக்கிழார் இரண்டாம் குலோத்துங்கன் காலத்தவர் என்றே கருதலாம். அவனது காலம் பொ.பி.1133 தொடங்கி 1150 வரையாகும். ஆக, இவன் காலத்திலேயே சேக்கிழார் வாழ்ந்து பெரியபுராணத்தைப் படைத்தார் என்று கருத இடம் உண்டு.

எனினும் இவர் கந்தபுராணம் படைத்த கச்சியப்பர் காலத்திற்கும் கம்பராமாயணம் செய்த கம்பநாடர்காலத்திற்கும் முன்னையவரா, பின்னையவரா என்று திடமாக அறிய இயலவில்லை. கம்பர் காலத்திற்குப் பின்னர் சோழஅரசு சிதைவடைந்ததாகவே கருதப்பெறுவதால் சேக்கிழார் கம்பருக்கு முந்தையவர் அல்லது சமகாலத்தவர் என்று கருதுவதே கூடும். ஆனால் சமகாலத்தவர் என்று கருதுதற்கு எங்குமே இடமில்லை ஆதலில் கம்பருக்கு முன்னையர் என்றே சொல்லலாம்.

சேக்கிழார் இஸ்லாமியம், கிறித்தவம் முதலாய மதங்கள் இந்தியாவில்- தமிழகத்தில் புகமுன் வாழ்ந்தவர். எனவே அவர் காலத்தில் ஓரளவு உண்மையான இந்து தர்மம் பலவிடங்களிலும் வாழ்ந்திருக்கிறது. இளையான் குடிமாறனாரை அறிமுகம் செய்ய விழையும் போதே அவர்

அம்பொன் நீடிய அம்பலத்தினில் ஆடுவார் அடிசூடுவார்
தம்பிரான் அடிமைத் திறத்துயர் சாற்று மேன்மை தரித்துளார்
நம்புவாய்மையின் நீடு சூத்திர நற்குலம் செய்தவத்தினால்
உம்பர் ஞாலம் விளக்கினார் இளையான்குடிப்பதி மாறனார்

என்கிறார். இங்கே சூத்திரர் குலம் வாய்மையிற் சிறந்தது. இறையன்பு மிக்கது. நற்பண்புகளில் உயர்ந்தது. மேன்மை தங்கியது. என்றெல்லாம் சொல்வதன் ஊடாக அவரது காலத்தில் சாதி, வருண பேதங்களின் விளைவான ஏற்றத்தாழ்வுகள் பெரிதும் இருக்கவில்லை என்றும் கருதலாம். இதனையும் கருத்தில் கொண்டு அவரது காலத்தினை 13-ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முந்தையவர் என்று நிர்ணயிக்க முடிகின்றது.

தெய்வச் சேக்கிழார் தந்த தெய்வீக நூல்

‘உபமன்யுபக்த விலாசம்’ என்ற பெயரில் சம்ஸ்கிருதத்தில் பெரியபுராணம் மொழிபெயர்ப்புச் செய்யப்பெற்றுள்ளதாகக் கூறுவர். அவ்வாறாகில் பழங்காலத்திலேயே தமிழிலிருந்து சம்ஸ்கிருதத்திற்கு மொழிபெயர்ப்புச் செய்யப்பெற்ற பெரிய நூல் பெரியபுராணம். தமிழிலேயே இந்நூல் முதன்முதலில் ஆக்கப்பெற்றது. கம்பராமாயணம் வான்மீகியைத் தழுவி கம்பன் செய்தது. கந்தபுராணமும் வடமொழிக் காந்தத்தைத் தழுவிச் செய்யப்பெற்றது. வியாசபகவானின் மகாபாரதத்தைத் தழுவியே வில்லிபுத்தூரார் தமிழில் பாரதம் படைத்தார். ஆனால் சேக்கிழார் பாடிய நூல் இவ்வாறன்று. இதுவும் இதன் தனிப்பெருஞ்சிறப்பாகும். இவ்வாறான சிறப்புக்களால் சேக்கிழார் ‘தெய்வப்புலவர்’ என்று அழைக்கப்பெறுகிறார். இப்பெயரில் வழங்கப்பெறும் இரு தமிழகப் பெரியவர்கள் ஒருவர் வள்ளுவர்; மற்றையவர் சேக்கிழாரே.

தூக்கு சீர்த்திருத்தொண்டர் தொகை விரி
வாக்கினால் சொலவல்ல பிரான் எங்கள்
பாக்கியப் பயனாப்பதிக் குன்றை வாழ்
சேக்கிழானடி சென்னி இருத்துவாம்

என்று காஞ்சிப்புராணமும் இவரை வழுத்திக் கூறுவதாலும் இப்பெருமகனாரின் சிறப்பறியலாம். சைவத்திருமுறைகளான பன்னிரண்டில், பன்னிரண்டாவது பெரியபுராணம். பெரியபுராணம் இறைவனே அடியெடுத்துக் கொடுக்கப் பாடப்பெற்றது.

உலகெலாம் உணர்ந்தோதற்கரியவன் நிலவுலாவிய நீர்மலி வேணியன்
அலகில் சோதியன் அம்பலத்தாடுவான் மலர்ச் சிலம்படி வாழ்த்தி வணங்குவாம்

இதுவே பெரியபுராணத்தின் காப்புச் செய்யுள். முதற்செய்யுள். இதிலுள்ள ‘உலகெலாம்’ என்ற அடி தில்லை ஆடவல்ல பெருமானே அசரீரியாகக் கொடுத்த அடி என்பர்.

தில்லைச்சிற்றம்பலத்தில் வைத்துப் பாடப்பெற்ற இக்காவியம் அங்கேயே அரங்கேறிற்று. ‘தொண்டர் சீர் பரவுவார்’ என்ற விருதினை அப்பொழுது அவருக்கு சோழன் வழங்கி அவரை பட்டத்து யானையில் ஏற்றி, தானே கவரி வீசி, ஊர்வலமாக அழைத்துச் சென்று பெருஞ் சிறப்பளித்தான்.

பெரியபுராணத்திற்கு சேக்கிழார் இட்ட பெயர், ‘திருத்தொண்டர் புராணம்’. ஆனால், இப்புராணத்தின் பெருமை இதனைப் பெரியபுராணமாக்கிற்று. இதனை ஓரளவுக்கு முன்கூட்டியே அறிந்திருந்ததால் உண்மைப் பெரியார்களான நாயன்மார்கள் கதை பேசவந்த சேக்கிழார், ‘எடுக்கும் மாக்கதை இன் தமிழ்ச் செய்யுளாய் நடக்க..’ என்று விநாயகர் வணக்கத்திலேயே குறிப்பிடுகிறார். இங்கே ‘மாக்கதை’ (பெரியகதை) என்று குறிப்பிட்டிருப்பது அவதானித்தற்குரியது.

நாம் பெற்ற பெருஞ்செல்வமாய், இப்பெரியகதையின் பெருமையைக் காண்பிக்க, ஒரு சிலவற்றை எடுத்து நோக்கலாம்.

இளமையும் காதலும்

இளமைக்கும் காதலுக்கும் பெரியபுராணம் சிறப்பான இடந்தருகிறது. முக்கியமாக புராணத்தின் ஆரம்பத்தில் பேசப்படும் காப்பியத்தலைவரான சுந்தரரின் வரலாற்றில் சுந்தரர் திருவாரூர்க் கோயிலில் பரவையாரைச் சந்திக்கிறார். இவ்வாறு கண்டவர்கள் காதல் கொள்கிறார்கள். நமது இன்றைய திரைப்படங்களில் போல அன்றி சிவமணம் கமழும் முதற் சந்திப்பு அங்கு அமைகிறது. சுந்தரர் பரவையைப் பார்க்கிறார்.

மானிளம் பிடியோ? தெய்வ வளரிள முகையோ வாசத்
தேனிளம் பதமோ? வேலைத்திரள் இளம் பவள வல்லிக்
கானிளங்கொடியோ? திங்கட் கதிரிளங் கொழுந்தோ? காமன்
தானிளம் பருவங் கற்கும் தனியிளந் தனுவோ என்ன

இங்கே ஒரே பாடலில் சுமார் எட்டு இடங்களில் ‘இளம்’ என்று இளமையைப் பற்றி சேக்கிழார் பேசுகிறார். ஆகவே, இக்காவியம் வாழ்வியலை அனுபவிக்க விழைகிற .இளைஞர்களை முதன்மைப் படுத்தி எழுதியது என்ற நோக்கையும் இங்கே கொள்ளமுடியும். எனவே இக்காவியத்தை இளைஞர்கள் மிகவும் ஆராய்ந்து படிக்க முனைய வேண்டும்.

அங்கே சுந்தரர் பரவையாரைப் பார்த்து இவ்வாறு சிந்திக்க, பரவையார் சுந்தரரைப் பார்த்தார். ஒரு பெண்ணான அவரது உணர்வுகளை சேக்கிழார் இப்படிக் கவிதையாக வடித்திருக்கிறார்.

முன்னே வந்தெதிர் தோன்றும் முருகனோ? பெருகொளியால்
தன்னேரில் மாரனோ? தார் மார்பின் விஞ்சையனோ?
மின்னேர் செஞ்சடை அண்ணல் மெய்யருள் பெற்றுடையவனோ?
என்னே என் மனந்திரிந்த இவன் யாரோ என நினைத்தார்

இங்கே கூட, இறையருளே சுந்தரரின் அழகிற்குக் காரணம் என பரவையார் நினைப்பதாகக் காட்டப்பெறுகிறது. ஆக, இளமைமிக்க இளைஞர்களின் காதலும் காதலுடனாய இறைகாதலும் இங்கே பேசப்பெறுகிறது.

வெறும் பதினாறாண்டுகளே வாழ்ந்தவரான இளைஞர் ஞானசம்பந்தருக்கு சேக்கிழார் அதிக முதன்மை தந்திருக்கிறார். சுமார் 1,256 பாடல்களில் அவரது வரலாற்றைப் பாடியிருக்கிறார். ஞானசம்பந்தப் பிள்ளைக்குக் கிடைத்த இந்த முதன்மையாலேயே ‘பிள்ளை பாதி புராணம் பாதி’ என்ற வழக்காறு உருவாயிற்று.

இது தவிர இப்புராணத்தில் பேசப்பெறும் அநேகமான அடியவர்கள், இல்லறத்தினரே என்பதால் பரவலாக எல்லா நிலைகளிலும் பெரியபுராணத்தில் காதல், திருமணம், திருமணவாழ்வு முதலியன பேசப்பட்டிருக்கிறது.

திருஞானசம்பந்தருக்கு நடைபெற்ற திருமணத்தை சிறப்பாக சேக்கிழார் பதிவு செய்திருக்கிறார். அக்காலத்தில் மணமகன் மணமகளுக்கு விலையாகப் பணம் கொடுத்த புதுமை இங்கு பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. தாரை வார்த்துக் கொடுத்தல் என்ற கன்னிகாதான மரபு போன்றவையும் பதிவாகிறது. அம்பொனி மணநூல் என்று தாலி அணியும் வழக்கமும் இங்கு காண்பிக்கப் பெற்றிருக்கிறது.

அதே போலவே பெண்களுக்கும் உரிய முதன்மை தந்து புராணத்தில் இடந்தருகிறார் புதுமைச் சேக்கிழார். சுமார் 28 பெண்களின் பெருமை பெரியபுராணத்தில் பேசப்படுகின்றது. மங்கையற்கரசியார், திலகவதியார், காரைக்கால் அம்மையார் என்ற மூவரும் இவர்களில் முதன்மை பெற்றிருக்கிறார்கள். சுந்தரரைப் பெற்ற சிறப்பால் இசைஞானியாரும் நாயன்மார்கள் வரிசையில் எழுந்து நிற்கிறார். அவர் பெண்மைக்கு அளித்த சிறப்பை மங்கையற்கரசியார் பற்றிய அவரது பாடலும் காட்டி நிற்கிறது.

மங்கையற்குத் தனியரசி எங்கள் தெய்வம் வளவர் திருக்குலக் கொழுந்து வளக்கைமானி
சேங்கமலத் திருமடந்தை கன்னி நாடாள் தென்னர்குலப் பழி தீர்த்த தெய்வப்பாவை..

என்று காட்டும் போது அவர் பெண்மைக்குத் தந்த பெருமையை உணரலாம்.

இலக்கியச்சுவை நிறைந்த இன்பத்தேன்

பெரியபுராணத்தின் இலக்கியச்சுவையைப் பல்வேறு இடங்களில் பல்வேறு நிலைகளில் காணலாம். உதாரணமாக சண்டேஸ்வரநாயனார் புராணத்தில் ஒரு பாடல்

செம்மை வெண்ணீற்று ஒருமையார்
இரண்டு பிறப்பின் சிறப்பினார்
மும்மைத் தழலோம்பிய நெறியார்
நான்கு வேதம் முறை பயின்றார்
தம்மை ஐந்து புலன் பின்செல்லும்
தகையார் அறு தொழிலின்
மெய்மை ஒழுக்கம் ஏழு உலகம்
போற்றும் மறையோர் விளங்குவது

என்று எண்களை வரிசைப்படுத்தியிருக்கக் காணலாம். வேடர், பாணர், மறவர், புலையர் என்ற குடிப்பிறப்பாளர்களையும் அந்தணர், அரசராகியவர்களையும் ஒப்ப வைத்துக் காவியம் செய்தவர் சேக்கிழார்.

ஓர் இளைஞரான சுந்தரரையே காவியத்தலைவனாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பெற்றது பெரிய புராணம். புராணத்தின் ஆரம்பத்தில் சுந்தரர் வரலாறு ஆரம்பமாகி நடுவே கலிகாமநாயனார் புராணத்திலும் தொடர்புற்று நிறைவில் வெள்ளானைச் சருக்கத்தில் சுந்தரர் திருக்கயிலையை அடைவது வரை பல்வேறு நிலைகளில் புராணம் முழுவதும் அவரது வரலாறு பேசப்படுகின்றது.

உலகமே அதிசயிக்கும் வண்ணம் அரசியலைத் துறந்து விட்டு இலக்கியப்படைப்பாளியாக, சிவநெறிச்செல்வராக தில்லை மூதூர் சென்ற வீர இளைஞர் சேக்கிழார். அவரது உணர்வுகள் உலகளாவிய நோக்குடையன. புரந்த சிந்தனையுடையன. ஆனால், நிரந்தரமாக இறைமணம் -சிவமணம் கமழ்வன.

நகைச்சுவைக்கும் பெரியபுராணத்தில் இடமிருக்கிறது. முதலிலேயே பரவையாரை மணந்து குடும்பஸ்தராக இருக்கிற சுந்தரர் சிவனாரிடம் தனக்கு சங்கிலியைத் தரும் வண்ணம் வேண்டுகிறார். என்ன சொல்லிக் கேட்கிறார் என்றால்

மங்கையொருபால் மகிழ்ந்துலவும் அன்றி மணிநீள் முடியின் கண்
கங்கையொருபால் கரந்தருளும் காதலுடையீர், அடியேனுக்கு
இங்கு உமக்கு மாலைதொடுத்தென் உளத்தொடை அவிழ்த்த
திங்கள் வதனச் சங்கிலியைத் தந்தென் வருத்தம் தீரும்

நீர் கங்கையை சடையில் மறைத்து வைத்திருக்கிறீர், நானோ ஊரறிய உலகறிய சங்கிலியைத் திருமணஞ் செய்ய விழைகிறேன். நீர் ஏன் அவளை எனக்குத் தரக்கூடாது?… அவளை நான் ஏன் காதலிக்க வேண்டி வந்தது என்றால் அவள் உமக்கு மாலை தொடுத்ததால் என் உள்ளத்தொடை அவிழ்த்து விட்டாள்.

சேக்கிழார் காட்டும் நீதி முறைமை

சேக்கிழார் காட்டும் பெரிய புராணத்தில் நீதி, நியாயம், போன்றவற்றிற்கு முக்கிய இடந்தரப்பட்டுள்ளது. முக்கியமாக ஐந்து வழக்குகளை நாம் பெரியபுராணத்தில் காண்கிறோம்.

1. மனுநீதிச் சோழனின் புதல்வன் மீது பசு தொடுத்த வழக்கு
2. சுந்தரர் மீதான கிழவேதியரின் அடிமை வழக்கு
3. திருநீலக்கண்டநாயனாரின் திருவோட்டு வழக்கு
4. தண்டியடிகளின் மாற்றுச் சமயத்தவர் மீதான நிலஆக்கிரமிப்பு வழக்கு
5. அமர்நீதியாரின் கோவணம்சார் பிரச்சினையால் உருவான வழக்கு

இவ்வாறாக உரிமை மீறல் வழக்கு, உரிமை வழக்கு, குற்றவழக்கு என்பன இங்கு பேசப்பெற்று இருக்கிறது.

வழக்குப் பேசும் வகையும் முறையும் பற்றியும் சேக்கிழார் காட்டி நிற்கிறார்.

1. வழக்கை, வழக்குத் தொடர்பவர் நியாயசபையில் முன்வைப்பார்.
2. நீதியாளர்களை முன்னிட்டு வழக்கை வழக்குத் தொடர்ந்தவர் விரித்துரைப்பார்.
3. வழக்காளி தன்னை ஊர், பெயர், உறவு, தொழில் என்பவற்றுடன் அறிமுகஞ் செய்வார்.
4. குற்றம் கூறல்- வழக்காளி எதிராளி மீதான குற்றத்தை கூறுவார்.
5. ஏதிராளி தன்பக்க நியாயத்தை எடுத்துரைப்பார்.
6. சான்று காட்டல்- மூவகைச் சான்றுகளில் ஒன்று காட்ட வேண்டும்.
7. தீர்ப்பு வழங்குதல்.
8. தீர்ப்பிற்குக் கட்டுப்படுதல்.

இங்கே ஆறாவதாகக் காட்டிய ‘சான்று காட்டல்’ என்பதை பெரியபுராணத்தின் ‘தடுத்தாட் கொண்ட புராணம்’ மூன்றாகக் காட்டும்.

‘ஆட்சியில் ஆவணத்தில் அன்றி மற்றயலார் தங்கள் சாட்சியில் மூன்றில் ஒன்று காட்டுவாய்’ என்று கிழவேதியராக வந்த திருவெண்ணை நல்லூர் இறைவனிடம் சபையார் கேட்கின்றனர். அதாவது ஒன்று ஆட்சிச் சான்று, இரண்டாவது ஆவணச்சான்று, மூன்றாவது சாட்சிச்சான்று. இங்கே இறையவர் தம்மிடம் இருந்த ஓலைச்சுவடியாகிய ஆவணச்சான்றை சபையாருக்குக் காட்டி வழக்கில் வெற்றி பெற்று சுந்தரரை அடிமை கொள்கிறார்.

மனுநீதிகண்ட சோழனின் வரலாற்றைப் பேசும் போது நீதிமுறைமை மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல, மிருகங்களுக்கும் பொருந்தும் என்று சேக்கிழார் புதுமை காட்டுகிறார். மன்னன் மகன் தெருவில் தேரில் செல்லும் போது ஒரு பசுக்கன்று தவறுதலாக அந்தத் தேர்ச்சில்லில் பட்டு இறந்து விட்டது. தாய்ப்பசு கதறிக் கொண்டு வந்து மன்னனின் அரண்மனை வாயிலிலுள்ள நீதிமணியாகிய ஆராய்ச்சி மணியை அசைத்தது. மன்னன் வெகுண்டு இதன் காரணமறிய மந்திரிகளை வினவினான். மிகுந்த நீதிமானான அவனுக்கு இதற்குப் பிராயச்சித்தம் செய்தால் போதும் என அறிஞர்கள் கூறினர். அவனோ, தன்மகனை வீதியில் படுக்கச் செய்து அவன் மீது தேரினைச் செலுத்தினான். தாய்ப்பசு பட்ட பாட்டை, தான் பட்டான். இந்த நிலையில் இறைவன் தோன்றி அருள் செய்தார் என்று புராணம் சொல்கிறது.

புதுமையில் புதுமை செய்த புராணம்

கேடும் ஆக்கமும் கெட்ட திருவினார்
ஓடும் செம்பொன்னும் ஒக்கவே நோக்குவார்
கூடும் அன்பினில் கும்பிடலே அன்றி
வீடும் வேண்டா விறலில் விளங்கினார்

என்பதுதான் சேக்கிழார் காட்டும் நாயன்மார்களுக்கான தகுதிகள். இவர்கள் மண்ணோட்டையும் செம்பொன்னையும் ஒன்றாகவே பாவிப்பார்கள். அவர்களிடம் நன்மை, தீமை என்பது பற்றியெல்லாம் கவலையில்லை. அவர்கள் இறைவனைக் கும்பிடுவது, கூடும் அன்பினாலேயே அன்றி அவர்களுக்கு எதுவும் வேண்டாம். ‘இச்சுவை தவிர யான் போய் இந்திரலோகம் ஆளும் அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன்’ என்பது போன்ற உணர்வுடையவர்கள்.

இத்தகு அருளாளர்களின் காவியத்தில் புதுமைகள் இயல்பாகவே அமையும் .அதிலும் புதுமைக்கு முதன்மை தரவல்ல புத்திலக்கியவாதியான சேக்கிழார் செய்த காவியமாதலில் புதுமைகள் மலிந்திருக்கின்றன.

சுந்தரர் ஆதிசைவஅந்தணர். அவரது மனைவியருள் ஒருவரான பரவை உருத்திரகணிகையர் குலத்தவள். சங்கிலி வேளாளர் குலத்தவள். ஆனால் இத்திருமணங்களில் சாதிப்பிரச்சினை என்று ஏதும் ஏற்பட்டதாக மட்டும் எந்தத் தரவும் இல்லை. நாவுக்கரசர் வேளாளமரபினர்; அவரது தொண்டிற்காகவே தம் உயிரை மட்டுமன்றி அவர் தம் குடும்ப அங்கத்தவர் யாவரும் தம் உயிர்களையே கொடுக்கத் துணிந்த பெருமைமிக்க அப்பூதியடிகள், அந்தணர்.

பாணர்மரபில் பிறந்த யாழ்ப்பாண நாயனாரைப் பற்றிப் பேச முனைந்த சேக்கிழார் அந்தணமரபில் கௌண்டின்ய ஹோத்திரத்தில் பிறந்ததால் கௌணியர் என்று அழைக்கப்பெறும் திருஞானசம்பந்தர் அவரை ‘ஐயரே’ என்று விளித்ததாகக் காட்டுகிறார்.

அளவிலா மகிழ்ச்சியினார் தம்மை நோக்கி ஐயர் நீர்
உளம் மகிழ இங்கு அணைந்த உறுதியுடையோம் என்றே
இளநிலா நகை முகிழ்ப்ப இயைந்தவரை உடன்கொண்டு
களம்நிலவு நஞ்சணைந்தார் பால் அணையும் கௌணியார்

இது மட்டுமல்ல, கண்ணப்பரை சிவகோசரிச் சிவாச்சார்யார், ‘ஐயரே’ என்று தான் அழைக்கிறார். தில்லை மூவாயிரம் தீட்சிதர்களும் திருநாளைப் போவாரை ‘ஐயரே’ என்று தான் அழைக்கிறார்கள். இப்படி நாமெல்லாம் தற்போது உயர் வகுப்பையே குறிக்கும் சொல்லாக்கம் என்று கருதி வருகிற ஐயர் (தலைவர்) என்ற சொல்லால் பெரியபுராணத்தில் தாழ்த்தப்பட்டு ஒடுக்கப்பட்டு சிவனருளால் உயர்ந்த பெருமக்களை அந்தணரும் அரசரும் ‘ஐயர்’ என்று அழைப்பதாகக் காட்டுகிறார். இவற்றால் தமது காவியத்தை புரட்சிக் காவியமாகவும் சமுதாயக் காவியமாகவும் தெய்வச் சேக்கிழார் மாற்றியிருக்கிறார்.

பக்தியில் உயர்ந்த நாயன்மார்களின் பாங்கு

சேக்கிழார் காண்பிக்கும் நாயன்மார்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு அதிசயப்பிறவிகள்.

ஐந்துபேரறிவும் கண்களே கொள்ள அளப்பெருங்கரணங்கள் நான்கும்
சிந்தையேயாகக் குணமொரு மூன்றும் திரிந்து சாத்வீகமேயாக
இந்து வாழ் சடையான் ஆடுமானந்த எல்லையில் தனிப்பெருங்கூத்தின்
வந்த பேரின்பவெள்ளத்துள் திழைத்து மாறிலா மகிழ்ச்சியுள் மலர்ந்தார்

என்று தில்லைச் சிற்றம்பலத்துள் ஆடும் பெருமானைக் கண்ட சுந்தரரின் நிலைபோன்றதே அவர்கள் அனைவரதும் நிலை. ஓவ்வொருவரும் பெரியபுராண மாக்கதையின் கதாநாயகர்கள்.

தன் கண்ணைக் கொடுத்தவர் கண்ணப்பன் என்ற திண்ணனாராகிய வேடன். தன் தலையைக் கொடுத்தார் ஏனாதி நாயனார். தான் பெற்ற ஒரே மகவை அரிந்து கொடுத்தார் சிறுத்தொண்டர். தன் சிவபூஜைக்கு ஊறு செய்த தந்தையின் கால்களை வெட்டினார் சண்டேஸ்வரர். தன் ஆசை மனைவியையே தாரை வார்த்துச் சிவனடியாருக்குக் கொடுத்தார் இயற்பகையார். எல்லாம் கொடுத்துத் தன்னையும் கொடுத்தார் அமர்நீதியார். அருமையாகக் கிடைத்த பொன் மீனை இறைவனுக்கே விட்டு, பசிகிடந்தார் அதிபத்தர் என்ற மீனவர். இறந்தமகனையே மறைத்து அப்பருக்கு அமுது அளித்தார் அப்பூதிகள். சிவனடியார் தந்த ஆடை மழையால் காயாததால் வருந்தி தன் தலையையே உடைத்துக் கொண்டார் திருக்குறிப்புத்தொண்டர். சிதம்பரம் காண என்று ஏங்கி ஏங்கி தில்லையப்பனுடன் ஒன்றானவர் திருநாளைப் போவார். இப்படியாக, தெய்வச் சேக்கிழார் காண்பிக்கும் நாயன்மார்கள் ஒவ்வொருவரும் தனிச்சிறப்பு வாய்ந்தவர்கள்.

இது மட்டுமல்ல தெய்வச்சீர். சேக்கிழார் பெருமான் தன்னூலில் பழந்தமிழ் இசை, வரலாறு, மருத்துவம், கணிதம், கோயிலமைப்பு, மனோவியல், போன்ற பல விடயங்கள் பேசப்படுகின்றது. சேக்கிழார் காட்டும் சைவசித்தாந்தம் என்ற பொருளில் பல்வேறு ஆய்வுகள் செய்யப்பெற்றுள்ளன. சமத்துவம், தொண்டு, சைவம், சிவம், இவைகளுக்கு அளித்த முதன்மை பெரியபுராணத்தை உலகப்புகழ் பெறச் செய்துள்ளது.

என்றும் இன்பம் பெருகும் இயல்பினால்
ஓன்று காதலித்து உள்ளமும் ஓங்கிட
மன்றுளார் அடியார் அவர் வான்புகழ்
நின்றது எங்கும் நிலவி உலகெலாம்

thank: https://www.tamilhindu.com/2011/01/periyapuranam-an-epic-for-worldly-prosperous-social-life-of-youths-1/

மதுரை மங்கையர்க்கரசி அம்மையார் குருபூஜை மே 8

உ

சிவமயம்

thank to whatapp created..

அருள்நிறை அங்கயற்கண்ணி உடனாய சொக்கலிங்கப்பெருமான் திருவடிகள் போற்றி

மெய்யன்பர்களே, 

மெய்ச்சமயமாம் சைவம் சார்தல் அரிதிலும் அரிது என்பது ஆன்றோர் வாக்கு. அதில் ஆழங்காற்பட்டு இறைவனது பெருமைகளை இவ்வுலகிற்கு எடுத்தியம்பியவர்கள் பலர். அவர்களுள் சிறந்த பெண்பாற் அடியராக விளங்கியவர் மங்கையர்க்கரசி அம்மையார்.

திருஞானசம்பந்தப் பெருந்தகையார் அம்பிகை சிவஞானம் குழைத்து அருளிய இன்னமுதை உண்டவர். அவர் கடவுளைத் தவிர வேறு யாரையும் பாடாதவர். அவர், இப்பதியில், மங்கையர்க்கரசியாரை நோக்கி, ``உமைக் காண வந்தனம்`` என்றதோடு அவரைத் திருப்பதிகத்துள் வைத்துப் பாடியருளியுள்ளார்கள். ஆதலால், மங்கையர்க்கரசியார் பெருஞ்சிறப்பு வாய்ந்தவர் என்பது பெறப்படுகிறது.

மங்கையர்க்கரசியார் நாயனார்
பெயர்:	மங்கையர்க்கரசியார் நாயனார்
குலம்:	அரசர்
பூசை நாள்:	சித்திரை ரோகிணி
அவதாரத் தலம்:	பழையாறை (கீழப் பழையாறை)
முக்தித் தலம்:	மதுரை [1]

மங்கையர்க்கரசியாரையும், குலச்சிறையாரையும் பதிகத்தில் வைத்துப் பாடும்பொழுது, மங்கையர்க்கரசியாரைக் குறிக்குங்கால் சிவன், உமை இவர்களோடு தொடர்புபடுத்திக் கூறியுள்ளார். குலச்சிறையாரைக் குறிக்கும்பொழுது சிவபெருமானோடுமாத்திரம் தொடர்புபடுத்திக் கூறியுள்ளார். இவற்றால் மங்கையர்க்கரசியார் தம் கணவரோடு வாழவேண்டுமென்று, ஞானசம்பந்தர் திருவுளங்கொண்டதாகத் தோன்றுகின்றது. இக்கருத்தைத்தான் ``பையவே சென்று பாண்டியற்காகவே`` என்ற அவரது தேவாரப் பகுதியும் தெரிவிக்கின்றது.

மங்கையர்க்கரசியார் திருநீறு அணிந்திருந்த செய்தி ``முத்தின் தாழ்வடமுஞ் சந்தனக்குழம்பும் நீறுந்தன் மார்பினின் முயங்கப் பத்தியார்கின்ற பாண்டிமாதேவி`` என்னும் ஞானசம்பந்தரது தேவாரப் பகுதியால் அறியக்கிடக்கின்றது.

இத்துணை பெருமை வாய்ந்த அம்மையாரை பாண்டி நாடு மருமகளாக பெற்றது நம் முன்தவப்பயனே.

அம்மையார் அவர்களின் குருபூசை தினம் வரும் ஞாயிறன்று (மே 8) , திருவாலவாயில் ( மதுரை ), நந்தி மண்டபம் அருகில் உள்ள நால்வர் சன்னதியில் வெகுசிறப்பாக நடைபெறவுள்ளது.

அங்கு திருவிளங்கித்தோன்றியருள்செய்யும் மங்கையர்க்கரசி அம்மையாருக்கு திருமுழுக்கு, அலங்கார, தூப,தீபாராதனைகள் நடைபெற திருவருள் கூடியுள்ளது.

திருவாலவாயிலும், அதனை சுற்றியுள்ள பகுதிகளிலும் உள்ள அடியார் பெருமக்களின் திருவடிகளுக்கு அடியோங்கள் கண்ணினை திருப்பாத போதுக்கு ஆக்கி, இந்நிகழ்வில் தவறாத கலந்து கொண்டு பிராட்டியாரின் திருவடிகளை சிந்தனை செய்ய வேண்டுகிறோம்.

சிவாய நம..

more https://shaivam.org/tamil/thirumurai/thiru12_12_02.htm

:https://ta.wikipedia.org/wiki/

https://aathirainayagan.blogspot.com/2015/06/66.html

Self is the Guru for the self

Thank 

Kumbhaka Prana Yoga

August 29, 2014 

~ A wise man uses every event of life, as an opportunity to learn something profound about His /Her True Self.

A wise man extracting Knowledge from an events of a life story.

A wise man never settles into a limiting believe system.

Only Realisation of the Absolute Truth can bring totall satisfaction.

Wise man do not seek to secure His/Her profit in the fleeting phenomenon, but find and be established in That, which is Eternal.

Dismissing aims, profits, securities, pertaining to a life events, he/she is focused on what is Truly Important; immortal Truth Knowledge Bliss.

Wise man discriminate between what is Real and what is unreal.

Knowing, that the True Nature of Self - Absolute is Radiance, Abundance, wise man acquiring the Power to transform pain, negativity, heaviness into Joy, Love, Light, Radiance.

Wise man do not disregard any possible help on his way to Know and be Established in the Absolute Truth.

Self is the Guru for the self, Self is the Shrine for the self, Self is the Mantra for the self.

Beginingless Endless Self is the Eternal Reality - Quintessence of Highest Knowledge in a state of perpetual Extasy - Bliss.

Self is lacking nothing, desires nothing.

Self is totall satisfaction.

Self have no restriction, no boundaries, no limitations, no opossitions, no other.

Self alone is.

Self is Absolute Freedom.

Unrestricted Freedom, Knowledge and Might of Self is the source of Purest Joy and Bliss.

Self is in Love with the Self.

Self is Love.

From Joy, Knowledge, Freedom, Love of Self, infinite world's, universes, creatures, times, and spaces rises and falling, like a waves.

You are the Self.

Be wise. Find the way to Awake your sleeping intellect.

Shake off illusive appearance, untangle your self from the countless knots of powerful Maha maya.

Gain your intoxicating Freedom.

Nothing else matters. ~


~ Shiva Somadev ~

ல,ள,ழ, ந,ன,ண,ர,ற ள

ல,ள,ழ, ந,ன,ண,ர,ற ள properly? - Dr.T.Muththu Kannappan ( https://www.facebook.com/media/set/?set=a.10150169499072473.292214.141482842472 )எழுத்துக்களைச் சரியாக 

உச்சரிக்கவில்லையென்றால் சொற்களின் பொருள்கள் வேறுபட்டுவிடும். நாம் பேசுவதன் கருத்தைப் பிறை தெளிவாக மயக்கத்திற்கு இடமின்றி உணர்ந்துகொள்ள வேண்டுமெனில் நாம் சொற்களில் உள்ள எழுத்துக்களைச் சரியாக உச்சரிக்க வேண்டும். தமிழ் மொழியில் சில எழுத்துக்களை உச்சரித்தல் கடினமானது. சிற்சில எழுத்துக்களின் உச்சரிப்புகளில் நுண்ணிய வேறுபாடுகளே உள்ளன. தமிழ் மொழிக்கே சிறப்பாக அமைந்துள்ள சில (ல,ள,ழ, ந,ன,ண,ர,ற) எழுத்துக்களைச் சரியாக உச்சரிப்பதற்கு இது உங்களுக்குத் துணையாக இருக்கும் என எண்ணுகிறோம். உச்சரிப்புக்கு முதன்மையாய் உள்ளது வாய். வாயில் பலவேறு பகுதிகள் உள்ளன. அவற்றுள் முக்கியமானவை.நா(க்கு)பற்கள

்உதடுகள்அண்ணம்ஈறுஉள்நாக்குமுதலியன.அண்ணம் என்பது, வாயில் அரைவட்டமாக உள்ள மேல் பகுதி. இந்த அண்ணத்தை மூன்று பகுதிகளாகக் கூறலாம். மேல் முன் பற்களுக்கு அருகில் உள்ளது நுனி அண்ணம்; அண்ணத்தின் இடைப்பகுதி நடு அண்ணம்; நடு அண்ணத்துக்கும் உள் நாக்குக்கும் இடைப்பட்ட அடி அண்ணம். முதலில் இவற்றை நன்றாக நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.உச்சரிப்பில் நுணுக்கமான வேறுபாடுகளை உடைய எழுத்துகள் சில உள்ளன. அவ்வெழுத்துகளை மூன்று தொகுதிகளாக இங்கு எடுத்துக் கொள்வோம். அவை;(அ) ல, ழ, ள(ஆ)ண, ந, ன(இ) ர, ற என்பன.முதலில் ல, ள, ழ - இவற்றை எப்படி உச்சரிக்க வேண்டும் என்பதை அறிந்து கொள்ளலாம்."ல"வின் பின், "ள", அதன் பின்னர் "ழ" என்னும் முறையில் இம்மூன்று எழுத்துகளும் வரும் என்பதை நினைவில் கொண்டால் உச்சரிப்புச் சீராய் வரும்.ல, ள, ழ - என்னும் இவ்வெழுத்துகளையும் இவற்றின் இன எழுத்துகளையும் கொண்ட சில சொற்களும் அவற்றின் பொருள்களும் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. அவற்றைத் தெரிந்து கொள்வது நல்லது.பலம் - சத்து , வலிமை ( ஒரு பலம் - முன் வழக்கில் இருந்த நிறுத்தல் அளவை )பழம் - கனி, மூத்தது, முதிர்ந்ததுவலம் - வலப்பக்கம்,வெற்றிவளம் - மிகுதி,அழகு,செல்வம்,செழுமைவிலா - வயிற்றின் பக்கப் பகுதிவிளா - விளாமரம்விழா - திருவிழாவலி - நோய்,வல்லமை,இழு(த்தல்)வளி - காற்றுவழி - பாதை,இடம்,காரணம், மிகுந்து வடி(தல்)விலை - பொருளின் மதிப்புவிளை - உண்டாக்கு, ஏற்படுவிழை - விரும்பு,வேண்டு,பழகுகொழு - கொழுத்தல், கொழுப்புகொளு - கருத்து,பொருத்தும் கருவிகொலு - கொலு வைத்தல், கொலு வீற்றிருத்தல்வால் - விலங்குகளின் வால், தொங்கும் உறுப்புவாள் - வெட்டும்/அறுக்கும் கருவி, அரிவாள்வாழ் - பிழைத்திரு,உயிர்வாழ்இவ்வாறு பல சொற்கள் உள்ளன. அவற்றின் எழுத்துகளும் உச்சரிப்புகளும் மாறுபடுவதால் பொருள்களும் மாறுபடுகின்றன என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.இப்படிப்பொருள் வேறுபடும் சில வாக்கியங்களையும் காண்போம்.(எ-டு)தவலை கிணற்றில் விழுந்தது.தவளை கிணற்றில் விழுந்தது.முன்னது " தவலை " - அதாவது நீர்க்குடம் கிணற்றில் விழுந்தது என்றும், பின்னது " தவளை " - நீர்வாழ் உயிரினம் ஒன்று நீரில் குதித்தது என்றும் பொருள்படும்.தலையை வெட்டினான்.தழையை வெட்டினான்.இவற்ற்றில் முன்னது உடல் உறுப்பாகிய " தலையை " வெட்டினான் என்னும் பொருளையும், பின்னது " தழையை " - அதாவது தாவரங்களின் இலையை வெட்டினான் என்னும் பொருளையும் உணர்த்தும். உச்சரிப்புத் தவறானால் பொருளே வேறுவிதமாய்ப் போய்விடுகிறதல்லவா ? இப்படிப் பல எடுத்துக் காட்டுகளைச் சொல்லலாம்.ல, ள, ழ - இம்மூன்று எழுத்துகளின் முறையான உச்சரிப்பையும், அவ்வெழுத்துகளாலாகும் சொற்களைத் தவறாக உச்சரிப்பதால் ஏற்படும் பொருள் மாற்றத்தையும் அறிந்தோம்.தொல்காப்பியம் > எழுத்ததிகாரம் (பிறப்பியல்)உந்தி முதலா முந்து வளி தோன்றிதலையினும் மிடற்றினும் நெஞ்சினும் நிலைஇபல்லும் இதழும் நாவும் மூக்கும்அண்ணமும் உளப்பட எண் முறை நிலையான்உறுப்பு உற்று அமைய நெறிப்பட நாடிஎல்லா எழுத்தும் சொல்லும் காலைபிறப்பின் ஆக்கம் வேறு வேறு இயலதிறப்படத் தெரியும் காட்சியான. 

1அவ் வழி,பன்னீர் உயிரும் தம் நிலை திரியாமிடற்றுப் பிறந்த வளியின் இசைக்கும். 2அவற்றுள்,அ ஆ ஆயிரண்டு அங்காந்து இயலும். 

3இ ஈ எ ஏ ஐ என இசைக்கும்அப் பால் ஐந்தும் அவற்று ஓரன்னஅவைதாம்,அண்பல் முதல் நா விளிம்பு உறல் உடைய. 

4உ ஊ ஒ ஓ ஔ என இசைக்கும்அப் பால் ஐந்தும் இதழ் குவிந்து இயலும். 5தம்தம் திரிபே சிறிய என்ப. 6ககார ஙகாரம் முதல் நா அண்ணம். 

7சகார ஞகாரம் இடை நா அண்ணம். 

8டகார ணகாரம் நுனி நா அண்ணம்.

 9அவ் ஆறு எழுத்தும் மூ வகைப் பிறப்பின. 

10அண்ணம் நண்ணிய பல் முதல் மருங்கில்நா நுனி பரந்து மெய் உற ஒற்றதாம் இனிது பிறக்கும் தகார நகாரம். 

11அணரி நுனி நா அண்ணம் ஒற்றறஃகான் னஃகான் ஆயிரண்டும் பிறக்கும். 

12நுனி நா அணரி அண்ணம் வருடரகார ழகாரம் ஆயிரண்டும் பிறக்கும். 

13நா விளிம்பு வீங்கி அண்பல் முதல் உறஆவயின் அண்ணம் ஒற்றவும் வருடவும்லகார ளகாரம் ஆயிரண்டும் பிறக்கும். 

14இதழ் இயைந்து பிறக்கும் பகார மகாரம். 

15பல் இதழ் இயைய வகாரம் பிறக்கும். 16அண்ணம் சேர்ந்த மிடற்று எழு வளி இசைகண்ணுற்று அடைய யகாரம் பிறக்கும். 

17மெல்லெழுத்து ஆறும் பிறப்பின் ஆக்கம்சொல்லிய பள்ளி நிலையின ஆயினும்மூக்கின் வளி இசை யாப்புறத் தோன்றும். 

18சார்ந்து வரின் அல்லது தமக்கு இயல்பு இல எனத்தேர்ந்து வெளிப்படுத்த ஏனை மூன்றும்தம்தம் சார்பின் பிறப்பொடு சிவணிஒத்த காட்சியின் தம் இயல்பு இயலும். 

19எல்லா எழுத்தும் வெளிப்படக் கிளந்துசொல்லிய பள்ளி எழுதரு வளியின்பிறப்பொடு விடுவழி உறழ்ச்சி வாரத்துஅகத்து எழு வளி இசை அரில் தப நாடிஅளபின் கோடல் அந்தணர் மறைத்தே. 

20அஃது இவண் நுவலாது எழுந்து புறத்து இசைக்கும்மெய் தெரி வளி இசை அளபு நுவன்றிசினே. 

மேல்வாய்ப் பல்லின் அடியை, நுனிநா தொட்டுப் பொருந்த வேண்டும். நாவின் இரு பக்கங்களும் தடித்து மேல்வாய்ப் பற்களின் அடியைப் பொருந்த வேண்டும். அப்பொழுது வருவது " ல் " . அவ்வாறு பொருந்தி (நா(க்கு))ப் பெயர்ந்தால் வரும் ஒலி " ல " படத்தைப் பாருங்கள்.

(எ-டு)

கல்,பல்,பல,நலம்,பலப்பல,அல்லல்,வல்லவன்,நல்லார்,மலை,

பல்லி,பல்லெல்லாம். — with Amutha Arumugam.

ள " என்னும் எழுத்தை எப்படி உச்சரிப்பது என்பதையறிவோம்.

நுனி நா(க்கு)ச் சற்று மேல்நோக்கி வளைந்து அண்ணத்தின் (மேல்வாயின்) நடுப்பாகத்தை அல்லது அதற்குச் சற்றுக்கீழ் தடவுதலால் " ள " வரும். நா தடவாமல் அப்படியே பொருந்தி நின்றால் அதன் மெய்யெழுத்தாகிய " ள் " வரும். ஒலித்துப் பாருங்கள்.

(எ-டு)

பளபள,வளம்,கள்,பள்ளம்,உள்ளே,தள்ளு,பிள்ளை — with Amutha Arumugam.

ழ " இந்த எழுத்து தமிழுக்கே சிறப்பான எழுத்து. பல மொழிகளில் இந்த எழுத்து - ஒலி இல்லை.இதனைச் சரியாக உச்சரிப்பதில் பலர் இடர்ப்படுகிறார்கள். முறையைத் தெரிந்து கொண்டால் உச்சரிப்பது எளிதாகிவிடும்.

நாவின் நுனி மேல்நோக்கி (உள்நாக்கை நோக்கி) வளைந்து, சிறிது வருடி (தடவி)னால் " ழ " வரும். நா பொருந்தினால் அதன் மெய்யெழுத்தான " ழ் " வரும். இவ்வெழுத்தைப் பலமுறை உச்சரித்துப் பாருங்கள்.

(எ-டு) தமிழ்

பழம்,விழா,கூழ்,ஏழை,எழில்,உழுதொழில்

" ஏழைக் குழந்தை வாழைப்பழத்துக்கு விழுந்து விழுந்து அழுதது " என்னும் இத்தொடரைப் பலமுறை சொல்லிச் சொல்லிப் பழகுங்கள். " ழ " கரம் உங்கள் நாவில் ஒழுங்காகத் தவழும். — with Amutha Arumugam.